Kneden is... opwindend

Ik vind kneden opwindend. Na vier keer zelf pasta maken ben ik helemaal verslaafd aan tien, twintig minuten duwen en trekken aan dat elastische deeg in wording. Ik begrijp ook voor het eerst de uitdrukking 'een kneedbaar type'. Ik dacht daarbij altijd aan kleien. Maar als je een keer een hoop smurrie onder je handen hebt voelen veranderen in een stevige bal, en daarna die bal hebt voelen veranderen in iets stevigs en gespierds, bijna als een bil, als je voelt dat die bal terug begint te praten en je handen vertelt wat je moet doen... dan weet je pas wat kneden is. En dus heb ik me voorgenomen te gaan experimenteren met zelf brood bakken. Maandagnacht bakte ik deze foccacio voor mijn gasten. Ik roosterde een paar stukjes om te beleggen met gemarineerde paprica en stukjes ongezouten ansjovis en een plukje peterselie. Wel veel werk voor een broodje vis, maar goed. Gelukkig is het bevredigend werk.

Nederlandse Norma

Op dit moment goed verkrijgbaar uit Nederland en heerlijk op de barbecue of in een zomerse pasta: aubergine. Ik ben geen fan van aubergine, maar wel zoals de Sicilianen haar klaarmaken!

Hoe je dat doet
Pasta alla Norma maak ik door de geschilde aubergine in blokjes te hakken en die blokjes (liefst een dag van te voren) te marineren in balsamico met knoflook en zout. Regelmatig omscheppen en na een paar uur in een zeef doen met een gewicht erop, zodat het geen vochtige snotjes worden. Pasta maken. Auberginestukjes op een heet vuur bakken. Een tomatenzugo erbij. Hier kan het ophouden, maar zelf vind ik het erg lekker om dan ook nog een half bolletje mozarella en geraspte parmezaan toe te voegen en het geheel af te maken met rozijnen, gedroogde rode pepervlokken en verse peterselie.

Beetje dichtbij, beetje ver weg
Uit oogpunt van Close Cooking is dit recept nog niet helemaal ideaal overigens. De tomatensaus moet ik rap zelf gaan leren maken (maar ik heb nog geen lekker recept gevonden) en balsamico... helpt het dat ik die van mijn ouders kreeg toen ze terugkwamen uit Italië? Lastig die beschermde merken van de Italianen. Parmezaanse kaas komt per definitie niet uit de buurt. Mozerella kan volgens mij wél.

Nederpasta twee

Pasta maken, dat doe ik dus tegenwoordig zelf. Het vervelende is alleen, dat ik nog geen durum tarwe heb kunnen vinden die van Nederlandse bodem is. Volgens Delicious kun je Pasta Holanda kopen bij Molen de Hoop, maar bij nauwkeurige lezing blijkt het om in Oud-Zevenaar gemalen Italiaanse tarwe te gaan. 'Waar maak je je druk over', zegt een lid van de Denk Tenk achter Close Cooking (mijn vader): 'Tarwe komt met de boot.' Wordt vervolgd.

Overigens maakte ik ravioli, deels gevuld met biologisch gehakt met verse kruiden en deels een mengsel van spinazie en Hüttenkäse. Ricotta was op. Heb ik weer. Geheel overgoten met gesmolten boter, verse salie en parmezaanse kaas.

Verder: ideale zaterdag. 's Middags de pasta kneden, daarna de spierpijn eruit fietsen met dochter achterop naar het Joppe. Thuisgekomen vloekend en tierend ravioli knutselen. Dat moet je niet met een glas wijn en het raam naar de steeg open doen terwijl je vrouw de nieuwe dvd-speler probeert te installeren en roept 'Gut, schat, ik geloof dat je samen met de oude ook de nieuwe snoertjes naar de Weggeefwinkel hebt gebracht!'

Ook zelf pasta maken? Ik ben heel tevreden over deze handleiding. Basisinspiratie voor de vulling deed ik onder meer hier op.

Klonterkliekjes

Hum, niet het toonbeeld van kookkunst. Maar wel lekker: Italiaanse truc om de overgebleven risotto op te maken. Draai er balletjes van en wentel die door paneermeel en bak ze in olijfolie. Hmm! Deze poging van mijn vriendin was met de overgebleven rijst van een heerlijke kalkoenpilaf. Die plakt niet zo goed als risotto, maar met ei kwamen we een heel eind. Nogmaals: de smaak was fantastisch en volgende keer zijn de balletjes ook mooi rond.