Bootfruit

De tijd van het zomerfruit is nu echt voorbij, dat hoef ik natuurlijk niemand te vertellen maar het Groenten Fruit Bureau denkt er anders over, meldt Loethe Olthuis in de Volkskrant afgelopen weekeinde op de pagina Groen en geld. De site heeft een mooie groente- en fruit encyclopedie maar daarin nogal de neiging om net te doen alsof het de normaalste zaak is dat bepaalde natuurproducten het hele jaar verkrijgbaar zijn.

Waterig
Ik heb het bericht waar Olthuis over moppert niet kunnen vinden, maar ze heeft natuurlijk gelijk: zacht fuit kan nog zo gezond zijn, na de zomer komt het uit de kas en wie het milieu, maar ook zichzelf een plezier wil doen eet geen kasfruit. Dat wil zeggen: nu echt geen aarbeien, frambozen en bramen meer. Het is, kan ik uit eigen ervaring met de waterige kasaardbeien van Spar, ook gewoon minder lekker dan in de zomer uit de volle grond. De zon maak je niet na en dat proef je meteen.

Bewaarfruit
Dat betekent tot mei volgend jaar appels, peren en aalbessen eten, want die zijn door ze bij een temperatuur van net boven het vriespunt in een soort winterslaap te brengen. Volgens Olthuis kost dat niet eens zo heel veel energie. Blauwe bessen zijn op die manier zo'n acht weken te bewaren maar worden daarna ingevlogen. Waarschijnlijk konden ze dat vroeger ook goed met dit 'bewaarfruit'. Dat het in de huiskamer niet zo werkt, merk ik helaas al aan mijn echte merkappeltjes.

Bootfruit
Wie dat fruit zat is kan overwegen om af en toe terug te vallen op bootfruit. Ananas, bananen, dadels, druiven, grapefruits, sharonvruchten, kiwi's, mandarijnen, mango's en sinaasappels komen niet met het vliegtuig maar met de boot en dat is relatief weinig belastend voor het milieu. Het is niet close, maar het moet maar. Zo af en toe.

Dicht bij de aardbei

Hoera hij is er weer, de eigen aarbei. Die niet eerst de halve wereld rond is gevlogen. Bij de Spar zagen ze er afgelopen maandag trouwens niet erg smakelijk uit. Donker en licht, zacht en hard door elkaar. Bah.

Dat ze ook écht in het wild kunnen groeien ontdekte ik een half uur later, toen ik deze eenzame aarbei, een kittig klein hapje, spotte bij de Burcht in Leiden. Niet geplukt omdat ik weet dat een doorsnee model hondenpoot hier gemakkelijk overheen past. Ik begreep trouwens vanochtend uit De Dikke Van Dam dat wilde aardbeien het in Europa nooit geweldig deden. Pas in de zeventiende eeuw ontdekte Hollandse tuinders dat ze veel smakelijker resultaten oogstten met Amerikaanse jongens.

Aarbeien zijn nu typisch zo'n symboolvrucht voor de Close Cooker. Je eet ze natuurlijk alléén als ze uit Nederland komen, alléén als ze in het seizoen zijn. Je zou ook wel gek zijn om anders te doen: de rest van het jaar zijn ze duur en vaak niet eens lekker.